|
|
|
15.11.2007.
ZLOCIN U BIJELJINI
25. novembra 1992. godine u Bijeljini, pripadnici specijalne policije RS, pod nazivom "Pahuljice", koja je bila pod komandom ministra policije Miće Stanišića, na Drini u Balatunu izmasakrirali su 22 lica, među kojima su bila i mala djeca.
O tome znaju mnogi pripadnici policije, koji godinama kukavički šute, plašeći se za svoje živote. Sve znaju, do u detalje: Mićo Stanišić, Tomislav Kovač, Goran Mačar, Goran Sarić Sara, Drago Vuković, Stevo Bokarić. O načinu na koji su ljudi i djeca masakrirani, sve znaju pripadnici "Pahuljica": Peđa Bartula, zamjenik pokojnog Duška Malovića, komandanta "Pahuljica", Risto Stuparušić Stupa, Milenko Samardžija Travka, Slavenko Kovačević Kino, Kosta Stanić Kole, Mitar Jolović Jola, Nenad Marković Tripa, Milenko Ećimović Kroka, Nenad Perović Peros i Danko Arbinja Mento.
PISMO ČOVJEKA BEZ SNA
Imam kuću kao iz bajke, uspješnu djecu, prelijepu unučad, novca dovoljno... I svi misle da sam srećan čovjek! Ali ja znam da sam očajnik i da golem teret na srcu nosim, da sna nemam, da mira nemam. Ja sam jednostavno bivši čovjek iz bivše Jugoslavije, ovdje u dalekoj tuđini, zarobljenik vlastitog nemira i teških misli o zločinu nad nevinom djecom bijeljinske porodice Sarajlić
25. novembra 1992. godine u Bijeljini, pripadnici specijalne policije RS, pod nazivom "Pahuljice", koja je bila pod komandom ministra policije Miće Stanišića, na Drini u Balatunu izmasakrirali su 22 lica, među kojima su bila i mala djeca.
O tome znaju mnogi pripadnici policije, koji godinama kukavički šute, plašeći se za svoje živote. Sve znaju, do u detalje: Mićo Stanišić, Tomislav Kovač, Goran Mačar, Goran Sarić Sara, Drago Vuković, Stevo Bokarić. O načinu na koji su ljudi i djeca masakrirani, sve znaju pripadnici "Pahuljica": Peđa Bartula, zamjenik pokojnog Duška Malovića, komandanta "Pahuljica", Risto Stuparušić Stupa, Milenko Samardžija Travka, Slavenko Kovačević Kino, Kosta Stanić Kole, Mitar Jolović Jola, Nenad Marković Tripa, Milenko Ećimović Kroka, Nenad Perović Peros i Danko Arbinja Mento.
O pomenutom zločinu dosta znaju: Zoran (Uroš) Spasojević, tadašnji komandir policije, Slobodan Andrić, tadašnji dežurni policajac, Milan Tešić, tadašnji zamjenik komandira policije, Žiko Miljanović, tadašnji šef smjene, Dragan Kanjčević i Zoran Novaković, dežurni policajci pred kućama ubijenih, Rodoljub Ivanović, tadašnji komandir rezervne policije u selu Brodac kod Bijeljine, Jovo Ljubojević, tadašnji zamjenik komandira u Brocu, i Mile Škorić, pripadnik državne bezbjednosti i tadašnji zamjenik Drage Vukovića, čovjek koji je rodom iz Balatuna, gdje su poubijani Sarajlići, Malagići i Sejmenovići. Svi ovi ljudi su radili na sakrivanju leševa i prikrivanju istine o zločinu.
Žrtve tog zločina do Drine su prevezene nasipom u dva vozila, u TAM-iću i u vojnoj STODESETKI. Ovo drugo vozilo, je prano od krvi u krugu CJB Bijeljina i tu scenu su vidjeli na desetine policajaca.
Poštovani, o svemu ću ti uskoro opširnije pisati i obećavam ti da ću svjedočiti pred SUDOM BOSNE I HERCEGOVINE U SARAJEVU.
Eto, ja kazah istinu i dušu svoju spasih!
Bivši čovjek i bivši pripadnik MUP-a RS
15.11.2007.
SKIDAO SAM SA RAZNJA PECENE BOSNJAKE
 Potresna prica Sune Dupovca, zatocenika zloglasnog cetnickog logora Kula u Sarajevu
Do izbijanja agresije na nasu zemlju, Suno Dupovac je u Hadzicima zivio u porodicnoj kuci i dobro zaradivao u Tehnicko-remontnom zavodu. Bio je bas 25. maj 1992. godine kad su ga, sa bratom i zetom, u zatocenistvo odveli srpski policajci? Od reintegracije hadzicke opcine u Federaciju BiH, 1996. godine, opet je u Hadzicima...
Suni Dupovcu su, u aprilu 1992. godine, u bolnici "Kosevo" u Sarajevu operirani mokracni kanali. Pocetkom juna su mu trebali izvaditi stent, gumeno crijevo koje mu je bilo ugradjeno od bubrega do mokracne besike.
- Takvoga me zatekao rat. Nisam mogao otici u bolnicu. U kucu mi je, 22. maja, dosao tadasnji sef policije, kojega sam ja dobro poznavao, i rekao da ne smijem napustati kucu, ali da se ne plasim I da me niko nece dirati. Koji dan kasnije, dosli su srpski policajci, koje ja nisam poznavao, jer nisu bili iz Hadzica, pokupili mene, mog brata i zeta, i odveli nas kod Zorana Gasevica, u Opcinu. Dok je mene isljedivao Zoran, brata su mi u hodniku pretukli. Sav je bio krvav i u modricama - prisjeca se Suno i objasnjava da su ih smjestili u opcinsku garazu. Na petnaestak kvadrata su zatvorena 52 covjeka. Bilo je tijesno, zagusljivo, nepodnosljivo vruce. Medu zatocenicima je bio i Kasim Durmisevic, koji je toliko premlacen da je mokrio krv. Kasim je Suni rekao da ga je isprebijao Momo Stanimirovic, prijeratni sef sigurnosti u Tehnicko-remontnom zavodu. Potom su ih prebacili u sportsku halu Kulturno-sportskog centra. Tamo je bilo vise od 200 ljudi, zena i djece.
- Tu smo ostali do 23. juna, kad su nas deportirali u Lukavicu. Oko cetiri sahata ujutro, 24. juna, izvrsili su prozivku i izdvojili 47 ljudi. To je grupa za koju se jos ne zna kuda su odvedeni, niti se ista zna o njihovoj sudbini. Ostale su odveli u zatvor Kula.
Svezani, pa zivi zapaljeni
U Kuli je ostao do decembra 1992. godine. To su mu bili najtezi dani u zivotu. Ne toliko zbog batinanja, koliko radi onoga sto je dozivljavao prilikom odlazaka na "rad", oko Sarajeva sakupljajuci tijela masakriranih Bosnjaka i bacajuci ih u masovne grobnice.
- Gledao sam zvjerski masakrirana tijela Bosnjaka. Nikad necu zaboraviti prizore koje sam vidio kod Trnova. Jednog dana, negdje krajem jula, poveli su mene, Kemala Fetibegovica i Halida Arukovica u vikend-naselje povise sela Kijeva. U jednoj vikendici smo pronasli pet ugljenisanih tijela. Tri odrasle osobe i dvoje djece. Bili su zavezani lancima za plafon, kako ne bi mogli bjezati, i zivi spaljeni. Mi smo ostatke pokupili u vrece... Nesto nize od te vikendice, na proplanku je stajao razanj na sohama, a na raznju izgorjelo ljudsko tijelo. Kemal se onesvijestio, pa smo Halid i ja morali skinuti ostatke s raznja i pokupiti ih u vrecu. To je, kaze, samo najupecatljiviji primjer zvjerstava nad bosnjackim civilima. Svakodnevni su bili prizori zaklanih i masakriranih ljudi cije su ostatke sakupljali na kamione i istovarali ih u masovne grobnice.
- Jedna od masovnih grobnica je bila ispod mjesnog groblja Vranjez, blizu Lukavice. Iskopana je jama duboka pet metara, a po pet metara je bila duga i siroka. Nas bi iz Kule nocu odvodili tamo da s kamiona skidamo tijela i bacamo ih u tu jamu. Preko dana smo preko tijela nasipali sloj zemlje. Tako se ponavljalo dok jama nije bila napunjena. Poslije rata sam to ispricao Amoru Masovicu. Tacno sam locirao grobnicu i iz nje su ekshumirane zrtave.
Hrvati ga zarobili na razmjeni
U decembru su u logor dosli dvojica Srba iz Hadzica, Mika Golub i Milos Jerkic. Mikin brat Branko je bio u zatvoru Silos u Tarcinu i on ga je htio izbaviti zamjenom za nekog od Bosnjaka.
- Odabrali su mene i Izeta Japalaka. Zbog situacije oko Sarajeva, do Hadzica smo morali putovati preko Pala, Mrkovica, Vogosce, Ilidze i Blazuja. Sjecam se da su oni, prolazeci preko Mrkovica, svratili kod nekog Srbina. Ne sjecam mu se imena, ali strah koji sam tada pretrpio necu zaboraviti. Ucinilo mi se da se u kuci toga Srbina nesto proslavlja. Ali, taj je obiljezavao ceteresnicu sinove pogibije u ratu. Mika mu je rekao da muslimane vodi na razmjenu za brata. Srbin uze pusku i pravo na nas, da nas pobije. Mika mu veli: "Mozes ih pobiti, ali znaj da si i mog brata ubio". Onaj Srbin se nekako i povuce...
Odvedeni su u neki podrum u Hadzicima u kome je vec bilo zatoceno 18 ljudi. Odatle ih je Mika Golub, Sunu i Izeta, odveo na Kobiljacu, na razmjenu... Kasnije je saznao da su, samo desetak minuta nakon njihovog odlaska, iz tog podruma cetnici odveli devet ljudi u Svrake i tamo ih pobili. Na Kobiljaci, na teritoriji pod kontrolom HVO-a, Sunu, Izeta i dvojicu Bosnjaka iz Tarcina koji su Branka doveli u razmjenu, Miku Goluba, njegovoga brata Branka i Milosa te Hrvata Dragu Elpeza, sve su zarobili Hrvati. "Razlog" - nisu imali nikakvih dokumenata. Sa Kobiljace su odvedeni u Vitez, gdje su isljedivani, a odatle u Busovacu. Nakon 12 dana, zahvaljujuci poznanstvu jednog njegovog rodaka sa Tihomirem Blaskicem, Suno, Izet i dvojica Bosnjaka iz Tarcina su pusteni na slobodu. Trojica Srba i Hrvat Elpez su ostali u zatvoru jos nekoliko mjeseci.
15.11.2007.
Majka sa sinom kojeg nije zeljela da ima
 Prezir i odbacivanje drustva - to je ono sa cime zive zene silovane tokom rata u Bosni
(Zbog ekavskog napominjemo da je ovo izdvojeno iz jednog Srbijanskog casopisa )
Ime mu je Edin, ima devet godina i - na prvi pogled - samo je jedno u moru dece koje odrastaju bez oca u Bosni. Ali, dok druga deca mogu da posete ocev grob, ili vide oceve stare slike, Edinu je to usrkaceno. Njegova majka Safeta sa uzasavanjem se seca Edinovom oca.. "Zapalio je svecu, i mene izabrao. Bio je Srbin iz Zemuna. Prepoznala bih ga i za dvadeset godina."
Safeta je silovana zena.. Pripada nikad tacno prebrojanoj grupi zena koje su sistematski seksualno zlostavljane prve godine rata u Bosni. Edinov otac je covek koji ju je silovao.
Danas su ove zene nevidljive zrtve rata, njih drustvo gleda s prezirom i ignorise. Sudbina njihove dece jos je tragicnija. Edin ima retku srecu da zivi zajedno sa svojom majkom - mnoge su napustile svoju decu na porodjaju, a neke su ih cak i ubile.
U leto 1992.godine, posle jezivih izvestaja o masovnim deportacijama iz istocne Bosne i logorima na severozapadu Bosne, stigli su i izvestaji o masovnim silovanjima. Bilo je cak glasina da je silovanje deo sireg plana - hiljade nerspskih zena na ovaj nacin trebalo je da zatrudni, kako bi se podstakla etnicka mrznja. Tacan broj silovanih zena nikada nece biti otkriven, izmedju ostalog i zato sto su neke od zrtava posle silovanja ubijene. Najvisa brojka procenjena od strane komisije Evropske Unije u Briselu u februaru 1993. godine iznosila je 50,000.
Iza sumorne statistike kriju se zene kao sto je Safeta. Ona je tri dana bila zatocena u napustenoj kuci blizu Zvornika, na severoistoku Bosne. Tu ju je silovao muskarac iz grupe vojnika i dobrovoljaca iz Srbije. Sa njom su bile zatvorene i dve sedamnaestogodisnje devojke. "Jednu od njih, Amru, silovalo je 13 muskaraca," kaze danas Safeta, koja je imala vise srece utoliko sto je silovana "samo" jednom. Tada je imala 29 godina
Danas Safeta i Edin zive zajedno u maloj kuci u Zivinicama, a sjedinili su se nakon niza godina razdvojenog zivota, koje je Edin proveo u sirotisu. Safeta radi u zenskom centru Vive Zena u Tuzli. Rec je o savetovalistu za zrtve silovanja, a medju zaposlenima ima nekoliko silovanih zena. Ona sada ima cetrdeset godina i otvoreno govori o svom iskustvu, samo povremeno okrecuci glavu u stranu.
Njen primer je izuzetak. Stid i osuda drustva primoravaju mnoge zene da sute o svojim patnjama, sto je dodatni razlog zasto je tesko doci do konacne procene njihovog broja. Safetina prica ima pozitivan zavrsetak, ali isto tako baca svetlost na tragicna iskustva drugih.
Mnoge silovane zene su bile namerno drzane u zatocenistvu sve dok nije bilo prekasno da prekinu trudnocu. Kada je stigla u Tuzlu, Safeta je vec bila u sestom mesecu trudnoce te niko nije zelio da obavi abortus u tako poodmakloj fazi trudnoce. Edin je rodjen 14.aprila 1993.godine. Posto nije bila u stanju da spreci njegovo rodjenje, odbila je i da ga pogleda, preteci da ce ga zadaviti. Decak je smesten u sirotiste u Tuzli, a Safeta je zapocela zivot izbeglice u Zivinicama.
Teufika Ibrahimefendic, klinicki psiholog u centru Viva Zene, gde Safeta radi, kaze: "Psihijatre najvise brinu zene koje kriju svoje stradanje posljednjih deset godina. One pokusavaju da se zastite, cuvajuci tajnu, ali to stvara nepodnosljiv pritisak. Jedna zena mi je rekla da svaki put kada se sjeti kako je bila silovana otrci pod hladan tus i tamo ostane sve dok se ne ukoci od hladnoce."
Haski tribunal je potvrdio da je silovanje korisceno kao sistematsko oruzje etnickog ciscenja u Bosni, cime je napravljen presedan za podizanje optuznica iskljucivo za silovanje kao ratni zlocin. Silovanje je bilo ukljuceno i u optuznice protiv troclane grupe Srba iz Foce, ciji su clanovi osudjeni na ukupno 60 godina zatvora za zlocine protiv covecnosti pocinjene u istocnoj Bosni nad Bosnjakinjama, pocetkom devedesetih.
Ante Furundzija, komandant specijalne jedinice bosanskih Hrvata u centralnoj Bosni osudjen je jer je posmatrao silovanje zene iz Bosne, a pri tom nije intervenisao niti kaznio pocinioce. Postupkom protiv Hazima Delica, u slucaju logora Celebic, takodje je potvrdjen status silovanja kao ratnog zlocina.
Uprkos medjunarodnom pravu, silovane zene jos uvek nisu priznate kao zrtve u samoj Bosni. U najboljem slucaju sredina ih dozivljava kao "ostecene", a u najgorem kao "posrnule zene" , koje su na neki nacin same izazvale svoju nesrecu. Safeta kaze da vec godinama slusa saputanje iza svojih ledja, te da druge zene u Zivinicama prstom upiru u nju. Tabu silovanja obelezilo je I njenu porodicu. Majka, sestra i zet je podrzavaju, ali ne i otac ili mladji brat. "Otac me nikada nije pitao sta se dogodilo ", kaze Safeta.
Safeta je ostala u Bosni tokom citave trudnoce, ali mnoge od zena koje su bile silovane po logorima na severozapadu Bosne bile su evakuisane u trece zemje preko Hrvatske. Direktorka zagrebackog Centra za zene zrtve rata, CZZR, Nela Pamukovic, seca se dve silovane trudne zene koje su potrazile utociste u njenoj organizaciji. "Jedna od njih je zadrzala bebu i otisla sa roditeljima u SAD. Druga je bacila novorodjence u Savu. Optuzena je za cedomorstvo, ali nije joj sudjeno jer su ljekari ustanovili smanjenu uracunljivost."
Kao i Safeta, mnoge zene su odbacile decu odmah posle rodjenja. U Zagrebu, vecina ovih porodjaja obavljena je u porodlistu Petrovo. Prema informacijama Centra za zene zrtve rata i zagrebackog Karitasa bebe su odatle prebacivane u sirotiste Vladimir Nazor ili centar Goljak, koji se bavio decom sa posebnim zdravstvenim potrebama. Odatle je tesko pratiti dalju sudbinu ovih beba. Za svu primljenu decu postoji dokumentacija, ali osoblje tada nije moglo znati da li neko dete potice od silovane majke, izmedju ostalog i zato sto mnoge nikome nisu ni rekle da su silovane.
Pored toga, posledice rata u Hrvatskoj i sukob koji je besneo u Bosni ucinili su dokumentiranje broja ove dece jos tezim. "Nismo vodili evidenciju o deci koja su nam stizala u to vreme," izjavio je jedan od zaposlenih u bolnici koji nije zeleo da bude imenovan. "Prioritet nam je bio da im obezbijedimo njegu, bez obzira na to odakle dolaze."
Zagrebacki Karitas je primio oko 150 silovanih zena, od kojih je oko 60 procenata bilo u drugom stanju. Direktorka Jelena Brajsa se seca prvih 15 trudnih zena koje su stigle 1993.godine. Sve su silovane u vise navrata. Posle porodjaja, cetiri bebe su prebacene u Obrenovo radi medicinskog tretmana, dve majke su zadrzale bebe, a preostalih devet beba su preuzeli bosanska ambasada i Crveni krst i kasnije su vracene u Bosnu. Tamo su dve bebe prihvatile njihove porodice, dve su usvojene, a ostale su smestene u nadlezne institucije.
Sve bebe su obelezene zlocinom kojim su zacete. "Jednom sam prisustvovala sastanku Udruzenja bosanskih zena u Zagrebu, koje vise ne postoji," priseca se Brajsa. "Razgovarale su o sudbini beba silovanih zena i sve su se slozile da bi tu decu trebalo odvesti sto dalje od Bosne."
Jedan lekar iz centra Goljak, seca se da su 1995.godine primili u centar devetoro dece silovanih zena. Cak je razmisljao o tome da i sam usvoji jedno od njih. "Jedan decak je bio veoma drag i mnogo vremena sam provodio sa njim. Ipak, moja zena, koja je Bosanka, nije htela ni da cuje za takvu mogucnost. Ljudi imaju nesto protiv ove dece, i pored toga sto ih ne mozemo kriviti za ono sto se dogodilo." Ovaj lekar ne zna sta se dalje dogadjalo sa decom nakon sto su napustila centar.
Sest meseci nakon sto je ostavila sina u sirotistu u Tuzli, Safeta je odlucila da ga potrazi. Progonile su je misli o bebi. "Cetiri meseca nisam mogla da spavam. Posle sest meseci to je postalo nepodnosljivo. Da ga tada nisam pronasla, verovatno sad vec vise ne bih bila medju zivima," kaze.
Socijalni radnik je tada otkrio Safeti da je njen sin primljen u bolnicu. Edin je toliko bio neuhranjen da je oglodao sopstvene prste do kostiju. Kada ga je pronasla, dvadeset minuta ga je samo drzala u narucju bez reci. "Videla sam da lici na mene i da je zdrav. Ne znam kako sam tog dana stigla kuci," priseca se.
Mada ni ona ni Edin nikada nisu napustali Bosnu, Safeta je ipak imala dosta srece u trazenju sina. Sirotista i bolnice bili su pretrpani i mnoge od drugih zena koje su se naknadno predomislile nisu imale toliko srece. "Samo 1993.godine primili smo 700 dece, a kapacitet sirotista je 110," izjavila je Advija Hercegovac iz sirotista Vojo Peric u Tuzli. "Moguce je da su mnoga od te dece bila deca silovanih zena, ali tada je vladao haos i imalo smo vaznijeg posla od vodjenja detaljne evidencije." Za decu koja su kasnije usvojena vaze uobicajena pravila zastite njihovog identiteta i identiteta roditelja koji su ih usvojili.
Pronalazenje Edina nije kraj Safetine price. Ostao je u sirotistu jos sedam godina, dok njegova majka nije skupila hrabrosti i sredstava da ga dovede kuci. Fadila Memisevic iz Udruzenja ugrozenih ljudi u Bosni smatra da silovane zene koje su zadrzale svoje bebe cine sicusnu manjinu. Mnoge su verovatno zelele da to ucine, ali su pritisci kojima su bile izlozene bili nepodnosljivi.
Mirha Pojskic iz Medike, nevladine organizacije iz Zenice koja pomaze traumatizovanim zenama, priseca se slucaja zene koja je silovana u blizini granice sa Srbijom. Mada je bila iz Bosne, ona je pobegla u Srbiju i tamo uzela srpsko ime. Posto se nije usudila da svojoj najuzoj porodici, od koje je tada bila odvojena, kaze da je bila silovana i da je u drigom stanju, rodila je dete i zadrzala ga prvih godinu dana. Konacno, posto nije imala novca i morala da se vrati porodici, koja je nije podrzavala, ostavila je dete u srpskom sirotistu. Ali, u sirotistu su otkrili da je dete drzavljanin Bosne i zahtevali su da ga ona odvede odatle.
Ona je potom odvela sina kod svojih roditelja u Sarajevo, ali oni su odbili da ga prihvate. Decak je, s druge strane, ziveo u neprekidnom strahu da ce ga majka napustiti. Posle nekoliko meseci, Pojskiceva iz Medike je primila pismo od socijalne sluzbe u Sarajevu u kojem joj je saopsteno da ova zena trazi od Medike da preume njeno dete, posto vise nije u stanju da ga izdrzava. "Molila sam ljude iz socijalne sluzbe u Sarajevu da joj pronadju nekakav posao da bi mogla da zadrzi dete, ali oni nista nisu ucinili," kaze Mirha Pojskic.
Jos jedna zena se obratila za pomoc Mediki nakon sto je silovana u Brckom. Sa njom je bila i njena majka koja je tvrdila da je njena cerka kriva sto je " isprovocirala " silovanje i trudnocu. Na kraju je ova zena, ipak, uspela da zadrzi svoje dete.
Posle perioda u kojem je zivela sama i odala se alkoholu, Safeta je resila da uzme zivot u svoje ruke. Pronasla je posao, kupila parce zemlje i pocela da gradi kucu. Redovno je posecivala sina. Pokretala ju je vizija zajednickog zivota pod istim krovom. "Za to sam zivela, za trenutak kada ce se tama pretvoriti u svetlost. Ako se to nekome ne dopada, to nije moj problem," rekla je.
Pocetkom ove godine Pojskiceva je pokrenula kampanju da se zenama koje su silovane dodeli status civilnih zrtava rata. Ovakav bi status, koji dodeljuje Ministarstvo za ljudska prava i izbeglice, doneo niz beneficija. "Ako se zenama pruzi zdravstveno osiguranje i druge beneficije koje se daju zrtvama rata, ili im se pomogne da pronadju posao, to bi moglo da ih motivise da istupe i priznaju da su bile silovane. Na taj nacin bismo mogli konacno saznati i koliko ima zrtava ovog zlocina," zakljucila je.
Za sada samo zatvorenici iz logora imau status civilnih zrtava. Inicijatori se nadaju da ce davanjem ovog statusa zenama koje su bile silovane biti uklonjena njihova stigma. Zvanicno priznavanje traume moglo bi konacno ucniti kraj shvatanju - koje je narocito rasireno u selima i malim gradovima - da su ove zene na neki nacin same odgovorne za ono sto im se dogodilo.
Danas Safeta sa ponosom pokazuje fotografije svog sina. Sa plavim ocima i svetlo smedjom kosom, on lici na nju. Tragovi patnji kroz koje su majka i sin prosli mogu se primetiti u izvesnoj uzdrzanosti koja je prisutna izmedju njih dvoje. "Ponekad osetim zelju da ga zagrlim, da ga izljubim, ali ljubim ga samo uvece, kada zaspi," kaze ona. I Edin je pomalo zbunjen. Skriven iza zavese, voli da stoji na prozoru i ceka da mu se majka vrati sa posla. Nikada je nije pitao o svom ocu.
14.11.2007.
Masovna grobnica Srebrenica
14.11.2007.
14.11.2007.
Ratni zlocinac prodao slobodu za 3000 KM!
Eso Blagajcevic iz Blagaja kod Bosanskog Novog sam je eshumirao oca Fadila i rodjaka Besima Berbrovica,koji su ubijeni u augustu 1992.godine na starome mostu na rijeci Sani.Prije toga njegov otac je sa jos 14 Bosnjaka odveden sa stadiona Mlakve u Bosanskom Novom.Sest Bosnajka s toga spiska su prezivjeli,dok se Fadilu i Besimu izgubio svaki trag.
Eso se vratio u Blagaj 1999.godine sa namijerom da sazna bilo sta o nestanku svog oca 1992.godine.
-Za ocem tragam od 1992.godine.Neki Srbi su mi otkrili ko bi mogao znati gdje je bacen nakon ubistva.U petak,11.juna 1992,Milanko Vujanovic zvani Krezo obecao mi je otkriti gdje mi je otac,ali je odbio da se to ucini legalno sa sudskim i policijskim organima.Rekao mi je da u protivnom nikad necu naci oca.Sta sam mogao,pristao sam-prica Eso i tvrdi da je Vujanovicu morao platiti 3,000 KM za ovu informaciju.
Prema Blagacevicevim rijecima,on je u nedelju,14.juna,dosao u sumu Zurin s desne strane puta Blagaj-Bosanski Novi oko 19 sati.Onda je krenuo kroz sumu po marsruti koju mu je odredio Vujanovic.Nakon nekoliko stotina metara dosao je do uvale gdje je bila deponija smeca.Tu su ga cekali Vujanovic i jos jedan covijek.Pili su pivo.Ispod smetiljista bili su ostatci tijela njegovog oca Fadila i rodjaka Besima Berberovica.
-Sam sam kopao smece.Na vrhu je bila bacena crknuta krava,a ispod nje i nesto smeca docekalo me je jezivo otkrice,bili su to ostatci moga oca i rodjaka Besima.Vujanovic je pijuci pivo i cerekajuci se cak znao i kome pripada uginula krava.Kopao sam oko dva sata-kaze Eso,poslije je pao mrak pa sam radio i sa baterijom.Kezeci se ,monstrum me je pitao dali cu dati novac i za Berberovica,jer se radilo o dva tijela? Odbio sam-prica Eso,koji je tijela odvezao kuci u plasticnim vrecama.
Sutradan je tijela odvezao u Bihac i predao ih Kantonalnom MUP-u,odakle su prebacena u halu Sejkovaca u Sanskom Mostu.Poslije toga dao je izjavu i inspektoru iz bosanskonovske policije,nakon cega je uslijedilo hapsenje ratnog zlocinca Milanka Vujanovica koji je u okruznom sudu u Banjoj Luci osudjen na dugogodisnju robiju.
Blagajcevic je izjavio da je na ocu pronasao crnu plasticnu sajlu kojom je bio vezan i svoju koznu jaknu.
Mehmed Berberovic,Besimov brat,koji je u Bihac dosao iz Zagreba,u dvoristu MUP-a zatrazio je da se otvori unutrasnji dzep na sorcu njegovog brata Besima,tvrdeci da se tu nalazilo 7,000 maraka.Novac je pronadjen u najlon kesici.ES
14.11.2007.
Šimšiću 14 godina zatvora za ubistva i silovanja
 Apelaciono vijeće Odjela I za ratne zločine Suda BiH je danas izreklo presudu kojom je Boban Šimšić pravosnažno osuđen na 14 godina zatvora za zločin protiv čovječnosti, počinjen dok je bio pripadnik rezervnog sastava policije Ministarstva unutrašnjih poslova Republike Srpske na području opštine Višegrad, u periodu od aprila do jula 1992.godine.
U presudi se navodi kako je dokazano da je Šimšić 25. jula 1992. godine, u grupi od oko deset pripadnika srpske vojske i policije, učestvovao u napadu na selo Velji Lug, opština Višegrad. U okviru ovog napada ubijeno je sedam osoba, a kuće i privredni objekti Bošnjaka zapaljeni. Više desetina civila Bošnjaka odvedeno je i protivzakonito zatvoreno u prostorije Osnovne škole Hasan Veletovac u Višegradu.
U drugoj polovini juna 1992. godine, vršeći dužnost stražara koji je obezbjeđivao više stotina zatvorenih civila Bošnjaka u prostorijama zgrade Osnovne škole Hasan Veletovac, zajedno sa drugim pripadnicima srpske vojske, policije i paravojnih formacija, Šimšić je učestvovao u ubistvima, prisilnom nestanku i mučenjima zatvorenika, te pomagao u prisiljavanju na seksualni odnos djevojaka i mlađih žena. Osuđeni je tako u nekoliko navrata izdvajao djevojke i mlađe žene i odvodio ih radi podvođenja drugim pripadnicima srpske vojske koji su ih višestruko silovali, premlaćivali i ponižavali.
U presudi se navodi i da je Šimšić omogućio Milanu Lukiću i drugim pripadnicima srpske vojske da uđu u prostorije Osnovne škole Hasan Veletovac kojom prilikom su oni izveli jednog civila Bošnjaka iz prostorije u kojoj je bio zatvoren sa ostalim civilima. Milan Lukić je nožem zaklao ovog civila, a zatim su njegovu odsječenu glavu ubacili među ostale zatvorene civile.
Šimšića je su oslobodio optužbi da je neutvrđenog datuma u junu 1992. godine, iz prostorije u kojoj su bili zatvoreni civili Bošnjaci u Vatrogasnom domu u Višegradu, izveo pet djevojaka i pet mlađih žena, kako bi ih odveo u susjednu prostoriju gdje ih je zatim zajedno sa dvojicom srpskih vojnika tukao, a zatim naizmjenično silovao.
Vrijeme koje je Šimšić proveo u pritvoru od 24. januara 2005. godine će se uračunati u izrečenu kaznu zatvora.
Veljko Čivša, branilac Bobana Šimšića, nije bio zadovoljan ovakvom presudom, nazvavši je “logičnim epilogom klasičnog političkog procesa:
“Boban Šimšić nije mogao biti osuđen dok Apelaciono vijeće nije izbacilo iz spisa oslobađajuće dokaze, koji su postojali u prvostepenom postupku.”
Nezadovoljstvo presudom izrazile su i članice Udruženja “Žena žrtva rata”, među kojima i jedna zaštićena svjedokinja sa suđenja Bobanu Šimšiću. Dok je izricana presuda, ova svjedokinja je bila vidno potresena, a u jednom trenutku joj je i pozlilo.
“Trebao je dobiti doživotnu”, komentar je koji je izrekla uplakana nakon što je saopćena presuda.
Boban Šimšić (39) dobrovoljno se predao u januaru 2005. godine. Optužnica protiv njega potvrđena je 8. jula 2005, a glavni pretres je počeo dva mjeseca nakon toga. U julu 2006. godine prvostepeno Sudsko vijeće osudilo ga je na pet godina zatvora, ali je presuda odlukom Apelacionog vijeća poništena u januaru ove godine te je pokrenut obnovljeni postupak već u martu.
Ovo je sedma pravosnažna presuda pred Odjelom za ratne zločine Suda BiH. Osuđeni nema prava žalbe na ovu odluku.
14.11.2007.
RATNI ZLOČINCI U REPUBLICI SRPSKOJ: KO SU LJUDI U VAŠEM SUSJEDSTVU?
 Pod naslovom “Ko su ljudi u vašem susjedstvu” i nadnaslovom “Ratni zločinci u RS”, Međunarodna krizna grupa je početkom novmbra 2000. godine objavila studiju, u kojoj se detaljno opisuju sadašnje i bivše pozicije 75 pojedinaca u Republici Srpskoj koji se povezuju s ratnim zločinima, posebno se analizira zašto ti ljudi još uvijek nisu u Tribunalu u Haagu, nego su, ne samo na slobodi, nego i prisutni u političkom, ekonomskom i adminsitrativnom životu manjeg bosanskohercegovačkog entiteta. "Mnogi od njih" stoji u izvještaju, "zbog svojih funkcija, redovno se vidjaju s predstavnicima SFOR, OSCE, UN-a i OHR." Medjunarodna zajednica u potpunosti je svjesna da su oni povezani s ratnim zločinima, ali ipak s njima, ponekad i dnevno, suradjuje. U studiji su na više od 90 stranica ukratko opisani najteži ratni zločini i osobe koja su tada bila ili direktno odgovorna za počinjenje zločine, ili se vjeruje da su, po prirodi stvari, bili na takvim pozicijama da su za zločine znali, poticali ih, ili se s njima slagali. Autori ove studije tvrde da znaju da su neki od pojedinaca koji se u njoj spominju već na “tajnoj listi” Tribunala, ali se uzdržavaju od iznošenja više detalja kako ne bi ometali istrage suda u Haagu. U studiji se obrađuje 18 “najproblematičnijih” opština, plus Distrikt Brčko.Prenosimo kraće izvode iz ove studije Međunarodne krizne grupe i imena pojedinaca koji su u njoj označeni kao “osobe povezane sa ratnim zločinima” u BiH.
BIJELJINA
Srpske snage, zajedno sa paravojnim grupama Tigrovima Željka Ražnatovića-Arkana i Panterama Ljubiše Savića-Mauzera, okupirale su u prvoj sedmici aprila 1992. ovaj grad, nakon čega su raznovrsnim zločinačkim metodama poubijale, zatvorile u koncentracione logore ili protjerale 40-postotno nesrpsko stanovništvo. Danas u Bijeljini žive mnogi koji su učestvovali u ovim zločinima, kao i neki koji su se, sa sličnom «reputacijom», doselili iz drugih krajeva Bosne, kao što je, primjerice, Vlado Vrkeš, drugi čovjek srpskog Kriznog štaba u Sanskom Mostu. Među njima su: Mirko Blagojević, visoki funkcioner Srpske radikalne stranke koji je tokom napada na Bijeljinu komandovao paravojnom skupinom «Mirkovi četnici», a svjedoci u Haagu su ga spominjali i kao nasilnika koji je «djelovao» u konc-logoru Luka u Brčkom.Vojkan Đurković, major u Arkanovim Tigrovima i osoba koja je, protjerujući nesrpsko stanovništvo, opljačkala veliki broj lokalnih Bošnjaka i Hrvata, danas vodi privatnu detektivsku agenciju. Jovan Aćimović, kojega neki izvještaji navode kao osobu odgovornu za konačno protjerivanje nesrpskog stanovništva malo prije potpisivanja Daytonskog sporazuma, danas radi u opštinskoj policiji u Bijeljini.
BRATUNAC I SREBRENICA
Ova dva grada se nalaze uz granicu sa Srbijom i njihovo osvajanje su potpomogle regularne jugoslovenske vojne jedinice. Bratunac je pao u srpske ruke u samom početku rata, kada je između šest i sedam hiljada lokalnih nesrba zatvoreno u koncentracione logore, mučeno, ubijano, a na kraju protjerano, dok je Srebrenica okupirana u julu 1995., nakon čega su, kako se vjeruje, srpske snage hladnokrvno i neselektivno masovno poubijale oko 8.000 Bošnjaka, koji su se predali ili su zarobljeni. Mnogi od lokalnih političara koji su djelovali u vremenu kad su ratni zločini počinjeni, aktivni su i danas. Oni ponavljaju da nikakvi zločini nisu počinjeni, čime doprinose kolektivnom srpskom odbijanju da se suoči sa tim zločinima. Miroslav Deronjić, šef bratunačkog SDS-a, spominje se u procesu Radislavu Krstiću kao Karadžićev «komesar» za Srebrenicu. U jednom dokumentu OHR-a navodi se da je Deronjić nagovarao gen. Mladića da ne ide na pregovore sa srebreničkim Bošnjacima riječima: «Ionako ćemo ih sve pobiti». Danas je član opštinske Skupštine u Bratuncu. Ljubisav Simić, Deronjićev bliski saradnik, smatra se jednim od najodgovornijih za etničko čišćenje Bratunca, danas je također član opštinskog parlamenta.Miodrag Josipović, aktuelni gradonačelnik Bratunca, učestvovao je tokom rata u protjerivanju nesrba na potezu od Srebrenice do Zvornika, vjeruje se da je sudjelovao u masovnom ubijanju srebreničkih Bošnjaka, a smatra se odgovornim i za pokušaj prikrivanja masovnih grobnica. Miladin Simić, Novak Stjepanović-Krke, Zlatko Čelanović, Najdan Mlađenović i Luka Bogdanović također se spominju kao osobe koje svojim ratnim nedjelima odgovaraju foto-robotu Haaškog tribunala, i također se svi dan-danas nalaze u gradovima gdje su počinjeni zločini.
BRČKO
Pored Gorana Jelisića i Ranka Ćesića, koji u Haagu već odgovaraju za zločine počinjene nakon što je u maju 1992. Brčko palo u srpske ruke, više izvještaja i svjedočenja kao jednog od najodgovornijih za zločine počinjene u ovom gradu navode Đorđa Ristanića, koji je danas član prelazne vlade Distrikta Brčko.
ČAJNIČE I RUDO
Aktuelni gradonačelnik Čajniča, Duško Kornjača, smatra se najodgovornijom osobom za neselektivna ubistva, mučenja zarobljenika, uništavanje njihove imovine i etnička čišćenja u području između Čajniča, Rudog i Trebinja. Milorad Živković, trenutno šef čajničke policije, i Dušan Pejović, kandidat SDS-a na predstojećim izborima u BiH, također se u više dokumenata i svjedočenja spominju kao osobe koje su naredile ili počinile ratne zločine u ovom području.
DOBOJ
Za zločine koji su počinjeni nakon što su 1992. srpske snage zauzele Doboj, najodgovornijima se smatraju Milan Ninković, koji je danas direktor jednog velikog lokalnog preduzeća, Andrija Bjelošević, koji je trenutno savjetnik ministra policije RS, Vlado Đurđević, direktor jedne velike dobojske firme i Drago Ljubičić, direktor dobojske Carine.
FOČA
U Haagu se trenutno odvijaju dva procesa za zločine počinjene u Foči, u kojima su optuženi Dragoljub Kunarac, Radomir Kovač, Zoran Vuković i Milorad Krnjojelac. Pored njih, za brojne zločine počinjene u ovom gradu, kojeg su okupacijske vlasti kasnije čak prozvale Srbinje, u studiji Međunarodne krizne grupe navode se još Zoran Vladičić, Miodrag Koprivica, Brane Ćosović i Boro Ivanović, danas svi zaposleni u fočanskoj policiji, zatim Vojislav Bodiroga, član opštinske vlade, Simo Mojević, direktor osnovne škole «Sveti Sava» (od bošnjačkih povratnika – navodi se u studiji ICG-a – očekuje se da svoju djecu šalju u ovu školu), Petar Mihajlović, šef lokalnog udruženja srpskih izbjeglica, kao i najbliži Karadžićevi ratni saradnici Velibor Ostojić, Petko Čančar i Vojislav Maksimović.
GACKO I TREBINJE
Brojni zločini počinjeni u ove dvije hercegovačke opštine najčešće se stavljaju na teret članovima lokalnog srpskog Kriznog štaba, kojeg su sačinjavali Mitar Lazetić, Kostadin Jegdić, Zdravko Zirojević, Vojin Popović, Goran Lučić, zatim Milijan Mirić, trenutno policajac u Gacku, a postoje informacije da se priprema optužnica protiv još devet lokalnih srposkih policajaca. Na listi je i ratni gradonačelnik Trebinja, Božidar Vučurović, za koga se navodi da je i danas vrlo utjecajan u ovom gradu.
HAN PIJESAK
Bogdan Todorović, direktor lokalnog radija, Goran Kanostravac, policajac i Dušan Gašević, član opštinske vlade, navode se kao mogući optuženi za ratne zločine u han Pijesku, opštini gdje vikendicu ima i u nju i dan-danas ponekad dolazi, dvostruko optuženi za genocid, gen Ratko Mladić.
KLJUČ
Marko Adamović, trenutno major vojske RS, Marko Samardžija, čije je današnje zanimanje nepoznato, Milan Tomić, koji je nedavno iz Novog Sada poslao zahtjev za povratak u svoj predratni stan u Ključu, navode se kao vjerovatno najodgovornije osobe za surovo etničko čišćenje ovog grada, tokom kojeg je pobijeno više stotina lokalnih nesrba.
PRIJEDOR
Opština u kojoj su počinjeni zločini genocida i zločina protiv čovječnosti među najstrašnijima u BiH, dosad je u Haag isporučila desetak optuženih, u procesima Omarska i Keraterm. Dodatno, ICG navodi i sljedeće osobe: Ranko Mijić, koji danas vodi privatni biznis, Živko Jović, policajac, Dušan Janković, savjetnik u MUP-u RS, Simo Mišković, penzioner, kao i Slobodan Kuruzović, komandant koncentracionog logora Trnopolje, i Dragan Mrđa-Dado, koga preživjeli navode kao naredbodavca masakra nad 200 nesrba na Korčanskim stijenama.
ROGATICA
Rajko Kušić, oficir vojske bosanskih Srba, Mile Sokolović, funkcioner opštinske vlade i član Socijalističke partije RS i Mladen Vasiljević, trenutno policajac na Palama.
SANSKI MOST
Nakon što je 5. korpus Armije Republike BiH 1995. oslobodio Sanski Most, otkriveni su brojni tragovi o ratnim zločinima u ovom gradu, za koje se, prema izvještaju ICG-a, najodgovornijim smatraju Nedeljko Rašulo, koji je poslije rata odselio u Brčko, već pomenuti Vlado Vrkeš, koji se nalazi u Bijeljini, Mirko Vručinić, koji je pomoćnik šefa prijedorske policije, Drago Vujanić, policajac u Banjoj Luci, Milan Davidović, poslanik u opštini Srpski Sanski Most, Branko Basara, koji se krije u području Prijedora, Pero Čolić, privatni poduzetnik na Palama, Branko Šobot, Gojko Macura, Mićo Praštalo, sva trojica zaposleni u Prijedorskoj policiji, te Daniluško Kajtez, sa trenutnim boravištem u Nišu, u Srbiji.
SOKOLAC
Milan Tupajić, poslanik u entitetskom parlamentu, i Milovan Bjelica, privatni poduzetnik, navode se kao vjerovatno najodgovorniji za ratne zločine počinjene u opštini Sokolac.
TESLIĆ
Četiri osobe se već nalaze u zatvoru Haaškog tribunala za zločine počinjene u ovoj bosanskoj opštini. Pored njih, navode se još: Savo Knežević, pravoslavni sveštenik, Nikola Perišić, privatni poduzetnik, Milan Stanković, visoki oficir vojske RS i Mirko Slavulja, šef dobojske policije.
VIŠEGRAD
Duško Andrić, koji danas u Višegradu živi kao penzioner, Risto Perešić, direktor jednog javnog preduzeća i Momir Savić, privatni poduzetnik navode se kao osobe protiv kojih Tribunal još nije podigao javne optužnice.
VLASENICA
Rajko Dukić, direktor firme Boksit, Goran Visković, radnik obezbjeđenja u opštinskom sudu u Vlasenici, Milenko Stanić i Rade Bjelanović.
ZVORNIK
Dragan Spasojević i Dragomir Vasić, članovi opštinske skupštine, te Branko Grujić, utjecajni lokalni biznismen.
* * *
Šef Međunarodne krizne grupe, James Lyons, kazao je u jednom interviewu: "U Republici Srpskoj ni ne mogu priznati zločine, jer bi se tada ogoljeli temelji na kojima je ovaj entitet stvoren. Ako ovaj izvještaj i neće imati nekog psihološkog efekta na zainteresirane u Republici Srpskoj, imat će svakako na medjunardnu diplomaciju”. Lista imena, koju prenosimo iz ove studije, nije, naravno, zvanična. To nije, barem ne u cjelosti, lista osoba koje je, tajno ili javno, optužio Haaški tribunal. Zvaničan komentar Tribunala o ovoj studiji ICG-a dala nam je nova glasnogovornica Tužilaštva, Florence Hartman:
HARTMAN
Ova lista nema ništa sa Tribunalom i ICG je pravio na svoj način, koji se, naravno, razlikuje od našeg metoda rada. Međutim, izvještaj je veoma zanimljiv i u njemu ima imena koja su nama veoma zanimljiva, ali vam ne mogu reći koja su to imena.
14.11.2007.
14.11.2007.
Masovna grobnica Lipije...
14.11.2007.
Zločin i tajna - slučaj Bitići
Pogledajte kompletan film.
Da biste pogladali film, treba da imate instaliran flash player 8.
 Dokumentarni film koji predstavlja rezultat dvogodišnjeg istraživanja, uz retke dostupne sagovornike, probija zid ćutanja oko slučaja „Bitići“, svirepog ubistva američkih državljana albanskog porekla u Petrovom Selu, jula 1999. godine. Tela Agrona, Iljija i Mehmeta Bitićija pronađena su 2001. godine u masovnoj grobnici u Petrovom Selu kod Kladova, zajedno sa telima 77 ubijenih albanskih civila sa Kosova.
Deset dana nakon prikazivanja dokumentarca, Tužilaštvo za ratne zločine podnelo je zahtev da se sprovede istraga protiv dva lica, kojima je potom određen pritvor.
Autor: Jasna Janković
Reditelj: Nikola Momčilović
Trajanje: 27 min
Format: DVCAM
Godina proizvodnje: 2006.
14.11.2007.
Slučaj Bitići - zločin i tajna
 Tela 23-godišnjeg Agrona, dve godine mlađeg Mehmeta i 25-godišnjeg Ilija Bitićija pronađena su 2001. godine na površini masovne grobnice u Petrovom selu kod Kladova.
U grobnicama u Petrovom Selu pronađena su tela još 67 muškaraca i sedam žena sa Kosova.
Tela su dovezena u hladnjači, preko Istočne Srbije, a na njihovom ukopavanju u masovnim grobnicama u Petrovom Selu, angažovani su komunalni radnici.
Utvrđeno je da su braća Bitići ubijena u julu 1999. godine, na policijskom poligonu u Petrovom selu, neposredno nakon završetka ratnih operacija na Kosovu.
Oni su se borili u sastavu “Atlantske brigade” Oslobodilačke vojske Kosova. Bili su američki državljani, rođeni u Ilinoisu, u Čikagu. Pri ulasku u tadašnju Saveznu Republiku Jugoslaviju, na teritoriju Kosova, ušli su iz Albanije, bez evidencije kod državnih organa.
Pre dolaska na Kosovo, živeli su u Njujorku, gde su imali piceriju. Njihova majka i rodbina žive u to vreme u Prizrenu.
Odmah posle zavšetka NATO intervencije u tadašnjoj Saveznoj Republici Jugoslaviji i potpisivanja Kumanovskog vojno-tehničkog sporazuma, pomažu komšijama, romskoj porodici Mitrović iz Prizrena da se vrate u Srbiju, u Kraljevo, gde su izbegli tokom rata na Kosovu.
Zaustavlja ih policija na administrativnoj granici Srbije i Kosova. Zbog kršenja zakona o kretanju i boravku stranaca, odvode ih u Kuršumliju, gde im sudija za prekršaje određuje 15-dnevnu kaznu zatvora koju izdržavaju u zatvoru u Prokuplju.
Na zahtev za uslovno puštanje, pušteni su kući tri dana ranije. Na sporedni izlaz iz zatvora u Prokuplju izvedeni su 8. jula 1999. godine. Obavešten da će biti pušteni na slobodu, komšija Miroslav ih čeka na glavnom ulazu.
Prema svedočenju Miroslava Mitrovića, Aleksandar Đorđević, upravnik zatvora u Prokuplju, mu je rekao da su po braću Bitići ispred zatvora došla dva muškaraca u civilu, u belom automobilu, bez registarskih oznaka.
Braća Bitići su, međutim, već na putu ka Petrovom Selu, nekoliko stotina kilometara udaljenom od Prokuplja. Odvedeni su u bazu Specijalnih antiterorističkih jedinica MUP-a Srbije gde su, nakon dva dana, ubijeni mecima u potiljak, a potom pokopani u masovnu grobnicu u kojoj su već bila tela kosovskih Albanaca.
Od trenutka nestanka svoje braće, njihov brat Fatos i cela porodica koji sada žive u Njujorku, sprovode privatnu istragu. Istovremeno, istragu vodi i FBI, dok ambasada SAD u Beogradu pažljivo prati ovaj slučaj. Ubistvo braće Bitići SAD vide kao smišljeno ubistvo njenih državljana.
Iz njujorškog sedišta Udruženja albansko-američkog prijateljstva upućen je zahtev Senatu i Predstavničkom domu da «SAD uslove svaku dalju konkretnu podršku Beogradu hitnim i potpunim razrešenjem slučaja braće Bitići». Njihovu obdukciju i identifikaciju, pored naših stručnjaka, obavili su, na zahtev SAD, i eksperti FBI. Posmrtne ostatke braće Bitići preuzeo je u februaru 2002. godine, američki konzul Tomas Rajs, i oni su transportovani u Ilinois.
Okružno tužilaštvo u Negotinu, nakon prikupljenih izjava tridesetak lica, podnelo je zahtev za sprovođenje istrage protiv Vlastimira Đorđevića, bivšeg načelnika Resora javne bezbednosti MUP-a Srbije zbog osnovane sumnje da je protivpravno uhapsio braću Bitići. Pošto se Đorđević tada već nalazio u bekstvu, istražnom sudiji opštinskog suda u Kladovu podnet je zahtev za njegovo lišavanje slobode.
Đorđević je početkom 80-ih bio komandant policijskih jedinica na Kosovu. Bio je čovek od poverenja Slobodana Miloševića. U vreme otkrivanja masovnih grobnica, bivši ministar policije Dušan Mihajlović, koji je odbio da govori za ovaj film, rekao je medijima da je Đorđevića jedan od izvršilaca Miloševićeve naredbe o asanaciji bojišta i uklanjanju svih žrtava sa Kosova. Jula 1999, Milošević ga je odlikovao Ordenom jugoslovenske zastave prvog stepena.Penzionisan je početkom maja 2001. godine, kada je izbila na videlo afera sa hladnjačom u Dunavu sa telima kosovskih Albanaca. Zbog ratnih zločina koje su policijske i vojne snage Srbije počinile nad kosovskim Albancima, na spisku je najtraženijih haških optuženika.
 Državni tužilac zahtevao je da se sasluša i Goran Radosavljević Guri, u to vreme komandant Žandarmerije. Tužilac je naveo da postoji osnovana sumnja da je Radosavljević bio upoznat sa ovim slučajem zbog toga što je u vreme kada su Bitići boravili u policijskom objektu u Petrovom selu bio komandant tog objekta i u stalnom kontaktu sa načelnikom Resora javne bezbednosti MUP-a Srbije Vlastimirom Đorđevićem.
General Radosavljević izjavio je tada da je u Petrovom Selu boravio samo povremeno, a da je u to vreme, jula 1999. godine, bio na godišnjem odmoru, u lovu sa svojim prijateljima.
“Sećam se da sam se jednom prilikom, posle povratka sa godišnjeg odmora, susreo sa Vlastimirom Đorđevićem u zgradi MUP-a i on me je tada upitao gde sam bio prošle nedelje i da li me je Sreten Popović obavestio o nekom događaju. Rekao sam mu da sam bio na godišnjem odmoru i upitao ga o čemu se radi. General Đorđević mi je rekao da je sve u redu i da je on taj posao završio sa Popovićem”.
General Radosavljević nam je rekao da ne želi da govori o slučaju Bitići jer je istraga u toku, a da je svoja izneo nadležnim organima.
Miroslav Mitrović preminuo je 2004. godine u Kraljevu, gde njegova porodica i danas živi u dvostrukom strahu od omazde. Od Srba, raseljenih lica sa Kosova koji žive u Kraljevu s jedne strane jer su pomogli kosovskim Albancima, pripadnicima OVK, i s druge strane od samih Albanaca jer se osećaju odgovornim za smrt braće Bitići. Njegova supruga Ajša Mitrović, koja je sa njim bila u Prokuplju kada je otišao da se raspita gde su braća Bitići, kaže da ga je ubio strah pomešan sa osećanjem griže savesti.
Slobodan Borisavljević, koji je u vreme Slobodana Miloševića zauzimao visoke funkcije u policiji i bio upućen u mnoge zločine koje je ta policija počinila, sada je ponovo na rukovodećem položaju u MUP-u, na čelu Službe za otkrivanje ratnih zločina. Slobodan Borisavljević je obavljao više važnih funkcija, a zanimljivo je da je bio zamenik šefa kabineta načelnika Javne bezbednosti, generala Vlastimira Đorđevića. Prema svedočenju Dragana Karleuše, koji je vodio istragu o hladnjači i masovnim grobnicama u Batajnici i Petrovom Selu, Slobodan Borisavljević je bio upoznat s počinjenim zločinima, jer je prisustvovao sastanku na kom je Vlastimir Đorđević predočio upustva za takozvanu asanaciju terena koja je prethodno dobio od Slobodana Miloševića, Radomira Markovića i Vlajka Stojiljkovića.
Slobodan Borisavljević odbio je da govori o slučaju Bitići takođe jer je istraga u toku.
Zahtev za utvrđivanje činjenica o tome ko je naredio ubistvo braće Bitići, a ko je izvršio zločin Okružno tužilaštvo u Negotinu u više navrata je upućivalo MUP-u. Isto je učinio i tužilac za ratne zločine Vladimir Vukčević.
U pismu Nedeljnom telegrafu 16. juna 2004. godine, u koverti koja je stigla iz moskovske pošte, Đorđević piše:
„Što se tiče moje uloge u slučaju Bitići mogu da kažem sledeće: Informativno sam bio upoznat da su tri Albanca koji su došli iz Amerike i borili se kao pripadnici OVK ilegalno prešli granicu, da su uhvaćeni i prekršajno kažnjeni za ilegalni prelazak. Pošto me je načelnik SUP-a Prokuplje obavestio da im izrečena kazna ističe, o tome sam obavestio ministra koji mi je naložio da ih preuzmu pripadnici Posebne jedinice policije i smeste u centar za obuku u Petrovom selu, a da će on poslati ekipu koja će ih preuzeti i daljom obradom utvrditi njihovu ulogu i činjenje eventualnih zločina u sastavu UČK. Nalog sam telefonom predao dežurnim radnicima u centru, a oni su me kasnije izvestili da su zadatak obavili i da je lica preuzela upućena ekipa. Dobro se sećam da sam dežurnima u centru izdao nalog da strogo vode računa o njihovoj bezbednosti. Poptpuna je neistina da mi je Slobodan Milošević na sastanku na kome su prisustvovali ministar Vlajko Stojiljković, Radomir Marković, ja i još neki (po navodima Karleuše) naredio da izvršim asanaciju terena. Spreman sam da odgovaram pred svakim domaćim sudom kome je cilj utvrđivanje istine i stepena individualne odgovornosti.“
U izjavi datoj pred istražnim sudijom Opštinskog suda u Kladovu, inspektor Zoran Stanković je naveo da su postojala spremna rešenja o oslobađanju braće Bitići i da misli da su im ta rešenja uručena.
„Razgovarao sam sa nekim iz uprave zatvora. Rečeno mi je da su tog dana, negde oko 13 časova, došla dva lica sa nekim belim vozilom i da su ih preuzeli. Tako nešto se prvi put desilo otkako radim kao inspektor. Kasnije sam od upravnika zatvora saznao da ga je tog dana nazvao načelnik SUP-a Prokuplje Milisav Vučković i najavio da će neka lica iz MUP-a doći po braću Bitići.“
|
|
|
